(Bu yaz\u0131n\u0131n tahmini okunma s\u00fcresi 3 dakikad\u0131r.)<\/p>\n\n\n\n
Kendini aramak, \u00e7o\u011fu zaman hi\u00e7 bitmeyen, soluksuz bir maratona benzer. \u0130nsan, s\u00fcrekli bir hedefe, bir anlama ya da tan\u0131mlanm\u0131\u015f bir “ben”e yeti\u015fmeye \u00e7al\u0131\u015f\u0131r. Oysa ula\u015fmaya \u00e7al\u0131\u015ft\u0131\u011f\u0131n o idealize edilmi\u015f “sen”, elini uzatsan dokunacak kadar yak\u0131n g\u00f6r\u00fcnse de daima bir ad\u0131m geride kal\u0131r. Bu bitmeyen ko\u015fu\u015fturma i\u00e7inde ki\u015fi, kendine d\u0131\u015far\u0131dan bakarken nefesinin yetmedi\u011fini fark eder. Belki de sorun, ko\u015funun h\u0131z\u0131nda de\u011fil, durma cesaretini g\u00f6sterememektir.<\/p>\n\n\n\n
Hayat, yaln\u0131zca ayd\u0131nl\u0131kla parlayan bir tablo de\u011fildir; g\u00f6lgesiz bir resim daima eksik kal\u0131r. T\u0131pk\u0131 karanl\u0131k bir renk olan karamsarl\u0131\u011f\u0131n, di\u011fer renklerin anlam\u0131n\u0131 ortaya \u00e7\u0131karmas\u0131 gibi, g\u00f6lge de hayat\u0131n do\u011fal bir par\u00e7as\u0131d\u0131r. Biz, dengeyi kusursuzlukta arar\u0131z; oysa insan\u0131n do\u011fas\u0131 gere\u011fi biraz yamuk, biraz da\u011f\u0131n\u0131k ve hatta biraz da k\u0131r\u0131kt\u0131r. \u0130\u015fte belki de en ger\u00e7ek, en samimi halimiz tam olarak budur.<\/p>\n\n\n\n
Kendini arama s\u00fcrecinde acele etmemek gerekir. Arad\u0131\u011f\u0131n\u0131 hemen bulamamak, hatta g\u00fcnlerce, aylarca bulamamak da m\u00fcmk\u00fcnd\u00fcr. Ancak bu aray\u0131\u015f\u0131n kendisi, seni yava\u015f\u00e7a sana benzetir. Bir sabah, herhangi bir anda, sessizce, fark\u0131na varmadan o huzuru ve kendini bulursun. \u00c7\u00fcnk\u00fc sen asl\u0131nda hi\u00e7bir yere gitmedin; sadece biraz sustun, biraz mola verdin.<\/p>\n\n\n\n
Kendini kaybetmek, zannetti\u011fimiz kadar b\u00fcy\u00fck bir felaket de\u011fildir. Bazen insan kaybolmaz, sadece mevcut konumundan biraz ara verir. Yorulur, durur, derin bir nefes al\u0131r. Ne g\u00fc\u00e7l\u00fc g\u00f6r\u00fcnme \u00e7abas\u0131 ta\u015f\u0131r ne de her \u015feye bir anlam y\u00fckleme zorunlulu\u011fu hisseder. \u0130htiya\u00e7 duydu\u011fu tek \u015fey biraz sessizliktir. \u0130\u015fte o sessizli\u011fin i\u00e7inde, i\u00e7inden ge\u00e7en her duygu, her d\u00fc\u015f\u00fcnce yava\u015f yava\u015f kendi do\u011fal yerine oturur.<\/p>\n\n\n\n
Karamsarl\u0131k, hayat\u0131n g\u00f6lgesidir ve onu reddetmek, g\u00fcne\u015fi ink\u00e2r etmektir. \u0130nsana yak\u0131\u015fan her zaman dimdik durmak de\u011fil; bazen o g\u00f6lgesine yer a\u00e7abilmektir. \u00c7\u00fcnk\u00fc o g\u00f6lge, bize en saf ger\u00e7e\u011fi f\u0131s\u0131ldar: “H\u00e2l\u00e2 hissediyorsun. H\u00e2l\u00e2 buradas\u0131n.” Kendini aramak, nihayet \u0131\u015f\u0131\u011f\u0131 bulmak de\u011fil, karanl\u0131kta oturmay\u0131 \u00f6\u011frenmektir. Bir s\u00fcre hi\u00e7bir \u015fey \u00e7\u00f6z\u00fclmez, hi\u00e7bir \u015fey tam olmaz. Ancak o eksiklik ve o karma\u015fa bile senindir. Ve belki tam da o karma\u015fan\u0131n, o da\u011f\u0131n\u0131kl\u0131\u011f\u0131n ortas\u0131nda, kendine en \u00e7ok benzedi\u011fin an\u0131 ya\u015fars\u0131n.<\/p>\n\n\n\n
\u0130\u00e7inde sessiz bir u\u011fultu y\u00fckselir; konu\u015fmaz, ama hep oradad\u0131r. Her \u015feyi \u00e7\u00f6zmek isterken her denemede biraz daha kar\u0131\u015f\u0131rs\u0131n, yine de y\u00fcr\u00fcmeye devam edersin. Y\u00f6n\u00fcn\u00fc bilmesen de, ad\u0131mlar\u0131n titrek olsa da ilerliyorsun. Ve bazen, sadece devam etmek bile ba\u015fl\u0131 ba\u015f\u0131na b\u00fcy\u00fck bir cesarettir.<\/p>\n\n\n\n