(Bu yaz\u0131n\u0131n okunma s\u00fcresi yakla\u015f\u0131k 4 dakika s\u00fcrmektedir.)<\/p>\n\n\n\n
D\u00f6rt taraf\u0131 maviliklerle \u00e7evrili, m\u00fctevazi bir co\u011frafyan\u0131n tam ortas\u0131nda dikiliyordu \u015fimdi. \u00dczerinde u\u00e7u\u015f u\u00e7u\u015f \u00e7i\u00e7ekli bir elbise vard\u0131, ye\u015filin tatl\u0131 bir tonunu misafir eden bu elbise v\u00fccunu sarm\u0131\u015ft\u0131. Ayaklar\u0131 y\u00fcksek bir u\u00e7urumun ucunda kendilerine yer bulmu\u015ftu; v\u00fccudu ise evi bildi\u011fi bu kara par\u00e7as\u0131yla b\u00fct\u00fcnle\u015fmek ister gibi yer \u00e7ekimine boyun e\u011fmi\u015fti. Ellerini iki yana a\u00e7arak tenini yalay\u0131p ge\u00e7en r\u00fczgar\u0131 iliklerine kadar hissetti. D\u00fc\u015f\u00fcnceler birer ordu misali zihnine h\u00fccum ederken dudaklar\u0131n\u0131 aralad\u0131.<\/p>\n\n\n\n
\u201cSevgili evim, merhaba!\u201d diye ba\u011f\u0131rd\u0131 u\u00e7urumdan a\u015fa\u011f\u0131. S\u00f6zc\u00fckleri dudaklar\u0131ndan kayarak dipteki kayal\u0131klara \u00e7arpt\u0131 ve sesi kendisine geri d\u00f6nd\u00fc. \u201cBuraya ilk geldi\u011fim g\u00fcn\u00fc hat\u0131rl\u0131yorum. Ben, ev dedi\u011fim ba\u015fka bir memleketin ba\u011fr\u0131ndan kopup sana gelmi\u015ftim o g\u00fcn. Sen bir yabanc\u0131 gibi a\u011f\u0131rlam\u0131\u015ft\u0131n beni b\u00fct\u00fcn benli\u011finle. Sana al\u0131\u015fmam zaman\u0131m\u0131 alm\u0131\u015ft\u0131, yatt\u0131\u011f\u0131m yeri yad\u0131rgam\u0131\u015ft\u0131m ama sonra \u00e7ok iyi birer dost olmu\u015ftuk seninle. Sen benim g\u00f6zya\u015flar\u0131m\u0131 a\u011f\u0131rlam\u0131\u015f, kahkahalar\u0131ma ortak olmu\u015ftun ve aynaya bak\u0131p da g\u00f6remedi\u011fim b\u00fct\u00fcn yans\u0131malar\u0131mla tan\u0131\u015fm\u0131\u015ft\u0131n.\u201d \u0130\u00e7ini buruk bir huzur kaplarken y\u00fcz\u00fcne kocaman bir g\u00fcl\u00fcmseme yerle\u015ftirdi.<\/p>\n\n\n\n
Her insan evini bulmadan \u00f6nce yerini yabanc\u0131lard\u0131. O da seneler \u00f6nce bu kalabal\u0131k ama yaln\u0131z memlekette kendine ait bir yer bulana kadar olduk\u00e7a yabanc\u0131l\u0131k \u00e7ekmi\u015fti ama sonra bu yer, ona yava\u015f yava\u015f yuva olmu\u015ftu. \u201cBen\u2026 Ben gidiyorum sevgili evim. Yan\u0131ma b\u00fct\u00fcn kahkahalar\u0131m\u0131, \u00f6\u011frendiklerimi, d\u00fc\u015f\u00fcp de kalkamad\u0131\u011f\u0131m d\u00fcnleri de al\u0131yorum ancak \u00dcz\u00fclme! Sana ge\u00e7mi\u015fimi emanet ediyorum. Sokaklarda ba\u015f\u0131bo\u015f dola\u015fan o k\u0131z\u0131, hen\u00fcz b\u00fcy\u00fcmemi\u015f ufak \u00e7ocu\u011fu, en deli yan\u0131m\u0131 ve kahkahalar\u0131m\u0131n yank\u0131s\u0131n\u0131 b\u0131rak\u0131yorum. Ben gidiyorum ama bir yan\u0131m\u0131 burada, seninle b\u0131rak\u0131yorum. Sevgili evim, her \u015fey i\u00e7in te\u015fekk\u00fcr ederim sana. \u0130nsan kaybolmadan bulamazm\u0131\u015f evini. Sokaklar\u0131nda kaybolmama izin verdi\u011fin i\u00e7in, bana ev oldu\u011fun ve ruhumu y\u0131llarca a\u011f\u0131rlad\u0131\u011f\u0131n, onu b\u00fcy\u00fctt\u00fc\u011f\u00fcn i\u00e7in te\u015fekk\u00fcr ederim.\u201d<\/p>\n\n\n\n
Bir ad\u0131m geri \u00e7ekildi. \u0130nsano\u011flu durmadan bir yerden bir yere giderdi, yerinde sayarken dahi bir yolculu\u011fun i\u00e7indeydi. O da bug\u00fcn \u00e7ok sevdi\u011fi bir yolculu\u011fun sonuna gelmi\u015fti. Bazen bir yolun sonuna gelmek demek, kendini bilinmezli\u011fin ortas\u0131nda yelken a\u00e7arken bulmak demekti. Tam \u015fimdi, bilinmezli\u011fin ortas\u0131nda gibi hissediyordu kendisini; evine son defa bak\u0131yor ve al\u0131\u015ft\u0131\u011f\u0131 d\u00fczeni geride b\u0131rak\u0131yor olu\u015funa i\u00e7erleniyordu. Asl\u0131nda o, b\u0131rakt\u0131\u011f\u0131 her d\u00fczen i\u00e7in hayata biraz i\u00e7erleniyordu. Yine de hayat b\u00f6yle de\u011fil miydi biraz? Bir mevsimdi ya\u015famak, bir sezona merhaba derken di\u011ferine ho\u015f\u00e7a kal derdik; bize sormazd\u0131 zaman, ya ak\u0131\u015f\u0131na kap\u0131l\u0131rd\u0131k ya da ak\u0131\u015fa kar\u015f\u0131 k\u00fcrek \u00e7eker bo\u015fa zaman harcard\u0131k.<\/strong><\/p>\n\n\n\n Etraf\u0131n\u0131 sarmalayan r\u00fczgar\u0131n y\u00fcz\u00fcne d\u00fc\u015f\u00fcrd\u00fc\u011f\u00fc sa\u00e7lar\u0131 geriye att\u0131. \u201cAh!\u201d dedi, \u201cBaz\u0131 ak\u0131\u015flar\u0131n i\u00e7inde evini geride b\u0131rakmak da var. Kaplumba\u011fa de\u011fil ki insan, evini s\u0131rtlay\u0131p gitsin!\u201d Durdu ve d\u00fc\u015f\u00fcnd\u00fc sonra. \u201cYan\u0131l\u0131yorum san\u0131r\u0131m sevgili evim. Kaplumba\u011fa gibi insan, kendisi neredeyse evi de orada asl\u0131nda. Ev; aynada g\u00f6rd\u00fc\u011f\u00fcn y\u00fcz\u00fcn, sevdiklerinin yan\u0131, seni b\u00fcy\u00fcten bir memleket, seni a\u011f\u0131rlayan bir an\u2026 Ev, sen neredeysen oras\u0131 asl\u0131nda. Yine de sen, beni ve d\u00f6n\u00fc\u015ft\u00fc\u011f\u00fcm ki\u015fiyi y\u0131llarca a\u011f\u0131rlad\u0131n ve seni s\u0131rtlan\u0131p gidemiyorum i\u015fte.\u201d Y\u00fcre\u011finde ince bir s\u0131z\u0131 hissetti. Vedalar\u0131n her biri zordu ancak i\u00e7inde kendini bar\u0131nd\u0131rd\u0131\u011f\u0131n bir \u015feye veda etmek di\u011ferlerinden daha zordu. Bu, biraz da kendini geride b\u0131rakmak demekti. U\u00e7uruma do\u011fru bir ad\u0131m att\u0131 ve r\u00fczgar\u0131 iliklerine kadar hissetti.<\/p>\n\n\n\n Hayat be\u015f kelimeydi ancak i\u00e7inde koca bir alfabeyi a\u011f\u0131rlard\u0131: \u201cvedalar\u0131\u201d bar\u0131nd\u0131r\u0131rd\u0131 i\u00e7inde, \u201cba\u015flang\u0131\u00e7lara\u201d gebe kal\u0131rd\u0131, \u201ch\u00fcz\u00fcnlere\u201d ev sahipli\u011fi yapard\u0131 ve \u201csonlara\u201d bay\u0131l\u0131rd\u0131. Evine son kez uzun uzun bakt\u0131. G\u00f6zlerini kapatt\u0131 ve evine veda etti,<\/p>\n\n\n\n \u201cHo\u015f\u00e7a kal sevgili evim, seni \u00e7ok \u00f6zleyece\u011fim. Ge\u00e7mi\u015fime iyi bak.\u201d<\/p>\n\n\n\n Almina Kesler<\/p>\n\n\n\n