(Bu yaz\u0131n\u0131n okunma s\u00fcresi yakla\u015f\u0131k 3 dakika s\u00fcrmektedir.)<\/p>\n\n\n\n
\u00d6mr\u00fcn\u00fc \u00e7ocuklar\u0131na adayan annem, hayat\u0131ma dokunan arkada\u015flar\u0131m, \u00f6\u011fretmenlerim ve enkaz i\u00e7inde can veren t\u00fcm canlar an\u0131s\u0131na\u2026<\/p>\n\n\n\n
\u00a0Ya\u011fmurun her damlas\u0131, yery\u00fcz\u00fcne sunulmu\u015f \u00f6z\u00fcr gibiydi adeta. K\u0131rg\u0131nl\u0131klar, k\u00fcsk\u00fcnl\u00fckler g\u00f6zya\u015flar\u0131\u2026 A\u011fl\u0131yordu adeta \u00fcrkm\u00fc\u015f bir \u00e7ocuk gibi g\u00f6ky\u00fcz\u00fc. Sanki en sevdi\u011fini kaybetmi\u015f, d\u00fcnyas\u0131 ba\u015f\u0131na y\u0131k\u0131lm\u0131\u015f gibi\u2026 Biliyor gibiydi bunun son veda oldu\u011funu, elinden gelen bir \u015fey olmad\u0131\u011f\u0131n\u0131. Sen hi\u00e7 kaybettin mi evini, hayat\u0131n\u0131, \u015fehrini? Baz\u0131lar\u0131m\u0131z\u0131n kapatt\u0131\u011f\u0131 o \u0131\u015f\u0131klar bir daha hi\u00e7 yanmad\u0131lar. Baz\u0131lar\u0131m\u0131z bir daha uyanamad\u0131, baz\u0131lar\u0131m\u0131z so\u011fukta donarken baz\u0131lar\u0131m\u0131z\u0131n i\u00e7indeki o ate\u015f hi\u00e7 s\u00f6nmeyecekti. Birilerine k\u0131r\u0131l\u0131r, birilerini k\u0131rar\u0131z. En \u00e7ok da hi\u00e7 \u00f6lmeyecek gibi ya\u015far\u0131z. <\/strong>Bir nefesle geldi\u011fimiz bu hayattan bir nefesle gideriz asl\u0131nda.\u00a0<\/p>\n\n\n\n \u201cBirden gelir k\u0131\u015f fark etmezsin, <\/em><\/p>\n\n\n\n Kalbinde siren sesleri, <\/em><\/p>\n\n\n\n Batar gemilerin bu ya\u011fmurlar y\u00fcz\u00fcnden.\u201d<\/em><\/p>\n\n\n\n Hepimiz yar\u0131na bir planla koyduk o yast\u0131\u011fa ba\u015f\u0131m\u0131z\u0131. G\u00f6k y\u0131rt\u0131l\u0131yordu adeta sevdiklerimizi al\u0131rken. Yer kabu\u011fu hiddetle homurdan\u0131yordu. Hayat\u0131n sundu\u011fu son nefesti bize. Hepimiz \u00f6ld\u00fck ama baz\u0131lar\u0131m\u0131z\u0131 g\u00f6md\u00fcler. O g\u00fcn nefes almak, \u00f6lmekten; kabul etmek, bilmekten zordu. <\/p>\n\n\n\n \u201cBirden giderler fark etmezsin, <\/em><\/p>\n\n\n\n Kalbinde siren sesleri,<\/em><\/p>\n\n\n\n A\u011flars\u0131n belli olmaz,<\/em><\/p>\n\n\n\n Bu ya\u011fmurlar y\u00fcz\u00fcnden\u2026\u201d<\/em><\/p>\n\n\n\n G\u00f6zya\u015flar\u0131m\u0131z\u0131n kurumas\u0131na izin vermiyordu ya\u011fmur. Bundand\u0131r ki ne zaman ya\u011fmur ya\u011fsa i\u00e7imizdeki toprak \u0131slan\u0131rd\u0131. \u0130nsan demek unutmak demek; ya\u015fad\u0131\u011f\u0131 her \u015feyi unutabilmek, demek. Belki de al\u0131\u015fmak\u2026 Ac\u0131m\u0131z \u00f6nce bir okyanus, sonra bir deniz ve en son da bir g\u00f6l oldu akt\u0131 i\u00e7imize. \u201cHepimiz eski hallerimizin enkazlar\u0131y\u0131z asl\u0131nda.\u201d Hala var\u0131z, hala g\u00f6r\u00fcn\u00fcyoruz ama asla eskisi gibi olam\u0131yoruz. A\u011f\u0131z dolusu g\u00fcl\u00fc\u015flerimiz yok, baz\u0131 hayallerimiz de ama ya\u015f\u0131yoruz \u00e7\u00fcnk\u00fc insan demek unutmak demek. Ya\u015fad\u0131\u011f\u0131 her \u015feyi unutabilmek demek. \u0130nsan \u00f6nce al\u0131\u015f\u0131r, sonra unutur. E\u011fer bir yara kabuk ba\u011flamazsa iyile\u015femez. <\/p>\n\n\n\n Sen hi\u00e7 \u00f6l\u00fcmle, \u00f6l\u00fcmlerle tan\u0131\u015ft\u0131n m\u0131? Kaybettin mi \u015fehrini, evini, en sevdi\u011fin kupan\u0131, peki ya kendini kaybettin mi? Hepimiz biraz yaln\u0131z\u0131zd\u0131r asl\u0131nda: i\u00e7eride bir yerlerde. Yaln\u0131zl\u0131k, bir okyanusta ya\u015famak gibi. \u00d6ylesine kalabal\u0131k bir o kadar da tek ba\u015f\u0131na\u2026 <\/p>\n\n\n\n Uyuyordu. Uyand\u0131\u011f\u0131nda k\u00fcl rengi bulutlar topra\u011f\u0131 y\u0131k\u0131yor olacak nergis kokular\u0131 ya\u011fmurun topra\u011f\u0131 kucaklamas\u0131yla birle\u015fecekti. En az\u0131ndan \u00f6yle tahmin ediyordu. Kim bilebilir ki hayat\u0131n\u0131n dakikalar i\u00e7erisinde alt \u00fcst olaca\u011f\u0131n\u0131? Uyand\u0131. \u0130\u00e7ini \u00f6l\u00fcmle kaplayan bir korkuyla uyand\u0131. Yer alt\u0131ndan kay\u0131yordu sanki. Hay\u0131r hay\u0131r. Kayan yer de\u011fildi. Hayallerimiz, umutlar\u0131m\u0131z ve sevdiklerimiz kay\u0131yordu ellerimizden, diye d\u00fc\u015f\u00fcnd\u00fc. Kalbinin en orta yerine bir a\u011fr\u0131 sapland\u0131 g\u00f6\u011fs\u00fcn\u00fc y\u0131rtarcas\u0131na. Akl\u0131ndan sadece \u201cSevdiklerim hala nefes al\u0131yor mu?\u201d d\u00fc\u015f\u00fcncesi ge\u00e7iyordu. Bu d\u00fc\u015f\u00fcnce bedenini ele ge\u00e7irirken korkuyordu; \u00e7at\u0131rd\u0131yordu y\u0131llard\u0131r i\u00e7inde mutlu oldu\u011fu, t\u00fcm dertlerini ya\u015fad\u0131\u011f\u0131 \u00e7at\u0131s\u0131. Korkuyla kendini ve sevdiklerini kurtarmak i\u00e7in kap\u0131ya y\u00f6neldi. Herkese ya\u015fam da\u011f\u0131t\u0131yordu nas\u0131r tutmu\u015f elleri. <\/p>\n\n\n\n \u00d6mr\u00fc boyunca bir tebess\u00fcm i\u00e7indi \u00e7\u0131rp\u0131n\u0131\u015flar\u0131. Son nefesini verirken bile ba\u015fkalar\u0131n\u0131n nefes alabilmesi i\u00e7in kulland\u0131 \u015fans\u0131n\u0131. Her g\u00fcn onlarca kez a\u00e7\u0131lan o kap\u0131 ebediyen kapanm\u0131\u015ft\u0131. O kap\u0131n\u0131n ard\u0131nda neler ya\u015fansa da ya\u015famay\u0131 seviyordu. Ne oluyordu bana? \u201cKorkuyordum, tela\u015fl\u0131yd\u0131m.\u201d diye d\u00fc\u015f\u00fcnd\u00fc. G\u00f6zlerimden ya\u015f m\u0131 geliyor? O koku da ne? Burnuma nem, \u00e7imento ve toz kokular\u0131 geliyor. Hareket edemiyorum. G\u00fcr\u00fclt\u00fc bitti. O da ne! Can\u0131m yan\u0131yor. G\u00f6zlerim kapan\u0131yor. \u00dc\u015f\u00fcyorum. Hay\u0131r i\u00e7im yan\u0131yor. Galiba \u00f6l\u00fcyorum.<\/p>\n\n\n\n Belgin Okay<\/p>\n\n\n\n