(Bu yaz\u0131n\u0131n okunma s\u00fcresi yakla\u015f\u0131k olarak 5 dakika s\u00fcrmektedir.)<\/p>\n\n\n\n
G\u00fcn \u00e7oktan do\u011fmu\u015ftu, \u00fcstelik ya\u015fl\u0131 adam\u0131n s\u00fck\u00fbneti h\u00e2l\u00e2 devam ediyordu. G\u00fcnlerce g\u00f6ky\u00fcz\u00fcn\u00fcn ayaz\u0131n\u0131, aynada dakikalarca maruz kald\u0131\u011f\u0131 y\u00fcz\u00fcn sessizli\u011fini anlamaya \u00e7al\u0131\u015fm\u0131\u015ft\u0131. D\u00fc\u011fmesi s\u00f6k\u00fck ceketi g\u00fcnlerdir portmantoda as\u0131l\u0131yd\u0131, kar\u015f\u0131dan ona bak\u0131yordu. G\u00f6zlerine yans\u0131yan kimsesizlik ona bir \u015feyi hat\u0131rlat\u0131yordu. Bu kimsesizlik ona, \u201cBeni giy ve art\u0131k d\u0131\u015far\u0131 \u00e7\u0131k be adam!\u201d diyordu. Adam ise sanki o ceketin a\u011f\u0131rl\u0131\u011f\u0131n\u0131 ta\u015f\u0131yabilece\u011finden emin olam\u0131yordu. \u00c7ocuklu\u011funda, her zaman b\u00fcy\u00fcyebilmenin, belki de bir cekete sahip olabilmenin hayalini kurmu\u015ftu. \u0130nsanlar ceket renkleriyle bamba\u015fka ki\u015filer oluveriyordu. Mesela kahverengi ceket emektar bir adam\u0131, siyah ceket bir delikanl\u0131y\u0131 simgeliyordu onun i\u00e7in. Lacivert ceket giyen bir adam\u0131n da bu \u015fehre yabanc\u0131 oldu\u011funu d\u00fc\u015f\u00fcn\u00fcrd\u00fc. Sadece beyaz ve ye\u015fil ceket insan\u0131 olmak istemezdi. Ye\u015fil ceket giydi\u011finde evrenselli\u011finden, insani duygular\u0131ndan, en \u00e7ok da g\u00f6zya\u015f\u0131ndan s\u0131yr\u0131lmas\u0131 gerekti\u011fini bilirdi. Beyaz ceket giyecek kadar da \u00f6l\u00fcm\u00fc arzulamay\u0131 istememi\u015fti hi\u00e7. Ya\u015fl\u0131l\u0131\u011f\u0131ndan \u00e7ocuklu\u011funa bakmak ona uzak gelmiyordu fakat bir hayli k\u0131sa zaman ge\u00e7mi\u015fti.<\/p>\n\n\n\n
Aniden aya\u011fa kalkt\u0131, kap\u0131y\u0131 aralad\u0131 ve \u201cParga!\u201d diye \u00fcrk\u00fct\u00fcc\u00fc bir \u015fekilde ba\u011f\u0131rd\u0131. Kendi sesini uzun zamand\u0131r duymam\u0131\u015fl\u0131\u011f\u0131n\u0131n verdi\u011fi \u00fcrk\u00fcnt\u00fcyle ad\u0131mlar\u0131 geri geri gitti. Parga\u2019da do\u011fmu\u015ftu, b\u00fcy\u00fcm\u00fc\u015ft\u00fc; ilk kez burada kumdan aya\u011f\u0131 yanm\u0131\u015ft\u0131, ilk burada \u015farap geceye susam\u0131\u015ft\u0131\u2026 T\u00fcm \u015fehirde ayak izleri vard\u0131 fakat o bir yabanc\u0131yd\u0131; nereden geldi\u011fi bilinmez bir lodos r\u00fczg\u00e2r\u0131 gibi\u2026 \u00dcstelik biraz da g\u00f6r\u00fcnmezdi. Yollarda gezinirken ve insanlar\u0131n aras\u0131nda ilerlerken parmak u\u00e7lar\u0131nda, yere dokunurcas\u0131na yumu\u015fak ad\u0131mlarla ge\u00e7meye \u00f6zen g\u00f6steriyordu. B\u00f6ylesine iri bir adam\u0131n kendi d\u00fcnyas\u0131ndaki narinli\u011fi insan\u0131 \u015fa\u015f\u0131rt\u0131yordu; \u015fa\u015f\u0131rtmaktan da \u00e7ok hayrete d\u00fc\u015f\u00fcr\u00fcyordu. <\/p>\n\n\n\n
Her g\u00fcn evini toplar, yemeklerini yapar, ona bitki \u00e7aylar\u0131 demlerdim; \u00e7\u00f6plerini atard\u0131m. Evet, \u00e7\u00f6plerini de atard\u0131m. \u00c7\u00f6plerini att\u0131\u011f\u0131m gibi i\u00e7inde ard\u0131na att\u0131klar\u0131n\u0131 da g\u00f6rebiliyor muydum? Onu tan\u0131yabiliyor muydum ger\u00e7ekten? D\u00fc\u015f\u00fcncelerimin ger\u00e7ekli\u011fini bilmiyordum, muhtemelen hi\u00e7bir zaman da bilemeyecektim ama onun hik\u00e2yesini ba\u015fkalar\u0131ndan duyuyordum; \u00fcstelik g\u00fcnden g\u00fcne solu\u015funu da g\u00f6zlerimle g\u00f6rebiliyordum. \u0130zlerini takip ediyordum; bazen olamad\u0131klar\u0131n\u0131, bazen yitirdiklerini, bazen de \u00f6zlemlerini ondan dinliyordum. \u00dcstelik anlatt\u0131klar\u0131n\u0131 hi\u00e7 hafife almazd\u0131m. Onu hayat\u0131 i\u00e7ine s\u0131\u011fd\u0131rm\u0131\u015f bir bilgeyi dinler gibi dinlerdim; d\u00fcnyas\u0131n\u0131 g\u00f6rebilmek i\u00e7in. Bana anlatt\u0131klar\u0131yla bazen duygulan\u0131r, g\u00f6zleri dolard\u0131 ama hi\u00e7 a\u011flamazd\u0131. A\u011flasa belki kurtulurdu i\u00e7indeki buhrandan, belki akl\u0131n\u0131 yitirmekten… Ben de demledi\u011fim \u00e7aylar\u0131 barda\u011f\u0131na koyar, bardaktan \u00e7\u0131kan buhar\u0131n y\u00fcre\u011fini \u0131s\u0131tmas\u0131n\u0131 isterdim. \u00d6zledim do\u011frusu sohbetlerimizi fakat \u015fimdi a\u011fz\u0131n\u0131 b\u0131\u00e7ak a\u00e7maz oldu. <\/p>\n\n\n\n
Onu, onun yan\u0131na gidip gelen doktorlardan daha iyi anlad\u0131\u011f\u0131m\u0131 d\u00fc\u015f\u00fcn\u00fcrd\u00fcm; belki de bunu sanabilecek kadar toydum. Teleskopu g\u00f6\u011fs\u00fcne dayay\u0131p kalbini dinlemeye \u00e7al\u0131\u015f\u0131rlard\u0131; g\u00f6zlerindeki kalp aynas\u0131n\u0131 ise g\u00f6remezlerdi. Onu bu \u015fehirdeki kimse anlamam\u0131\u015ft\u0131 do\u011frusu. Ben onu anlamaya \u00e7al\u0131\u015farak ve terk etmeyerek y\u00fcre\u011fimdeki hangi yan\u0131 besliyordum? Belki ben de ger\u00e7ekten ac\u0131 \u00e7ekebilen bir insana hasret kalm\u0131\u015ft\u0131m: ger\u00e7ek olan, ya\u015fayan, hastalanan\u2026 Ger\u00e7ek bir insana hasret kalm\u0131\u015ft\u0131m do\u011frusu. Yoksa c\u00fczi bir \u00fccrette bu i\u015fte \u00e7al\u0131\u015fmak bir hayli yorucu oluyordu. Bunlar\u0131 d\u00fc\u015f\u00fcnmeye ba\u015flad\u0131\u011f\u0131ma g\u00f6re ona k\u0131zm\u0131\u015ft\u0131m besbelli. Benimle neden art\u0131k konu\u015fmuyordu? Onu sinirlendirecek, incitecek bir \u015fey mi s\u00f6ylemi\u015ftim? Belki de hik\u00e2yesini daha fazla ilerletmek istemiyordu, i\u00e7inde gezinmemi istemiyordu. Belki de \u00e7ok hassas bir noktaya gelmi\u015ftik ve bu nokta onu as\u0131l iyile\u015ftirecek olan ama en zor olan noktayd\u0131. Onun ya\u015fl\u0131 bedenini daha fazla de\u015fmek istemiyordum oysaki. Hem de g\u00f6zlerindeki \u00e7ocuk hi\u00e7 \u00f6lmemi\u015fken. Hik\u00e2yesini \u00f6\u011frenmeye \u00e7al\u0131\u015fm\u0131yorum art\u0131k; o hayat\u0131 ararken hayats\u0131z kalm\u0131\u015ft\u0131, hayat\u0131n i\u00e7inde bozulmadan kalmay\u0131 ba\u015farabilmek ad\u0131na bunca ac\u0131y\u0131 \u00e7ekiyordu\u2026 Benim ise yapt\u0131\u011f\u0131m tek \u015fey ac\u0131s\u0131na e\u015flik etmekti. <\/p>\n\n\n\n
Kap\u0131ya anahtar\u0131 sokup i\u00e7eri girdim. <\/p>\n\n\n\n
\u201cAnne sen mi geldin?\u201d dedi. <\/p>\n\n\n\n
\u201cEvet, ben geldim Acheron. Lacivert ceketine turuncu mendilini tak\u0131\u015ft\u0131rd\u0131n m\u0131? Hani, hani bakay\u0131m.\u201d dedim. <\/p>\n\n\n\n
Yine bozmad\u0131m d\u00fcnyas\u0131n\u0131, ona e\u015flik ettim. Zihninde bug\u00fcn neyi ya\u015fant\u0131l\u0131yordu, hangi rolleri payla\u015f\u0131yorduk bilmiyordum fakat tek bildi\u011fim dokunulmayacak, bozulmayacak kadar \u00f6zel oldu\u011fuydu.<\/p>\n\n\n\n
Yazar: Hazal Ezgi Yurdag\u00fcl <\/p>\n\n\n\n