(Bu yaz\u0131n\u0131n okunmas\u0131 yakla\u015f\u0131k 3 dakika s\u00fcrmektedir.)<\/p>\n\n\n\n
2 el ate\u015f edildi havaya, bir anl\u0131\u011f\u0131na ayd\u0131nland\u0131 darac\u0131k odam\u0131n i\u00e7i. I\u015f\u0131ktan de\u011fil, sesten korktum. Penceremin hemen dibinde olan yata\u011f\u0131mdan kalkt\u0131m aniden ve en uzak k\u00f6\u015feye att\u0131m kendimi. \u0130ki elimi dizlerime ba\u011flayarak oturdum. \u00d6nce biraz doldu g\u00f6zlerim, sonra tuttum kendimi. Evdekiler uyanmas\u0131n diye i\u00e7ime att\u0131m \u00e7\u0131\u011fl\u0131\u011f\u0131m\u0131. Odam\u0131n kap\u0131s\u0131 a\u00e7\u0131ld\u0131, i\u00e7eri giren ablamd\u0131: <\/p>\n\n\n\n
\u2014Korkmana gerek yok, asker u\u011furlamas\u0131 yap\u0131yorlar sadece. E\u011fer istiyorsan yan\u0131nda kalabilirim.<\/p>\n\n\n\n
\u2014Gerek yok, yat\u0131yorum \u015fimdi. <\/p>\n\n\n\n
Sakin kalmaya \u00e7al\u0131\u015ft\u0131m, \u00f6yleydim de asl\u0131nda. Yata\u011fa girmeden \u00f6nce biraz kitap okumak istedim. Stefan Zweig\u2019\u0131n “Mecburiyet”ini yeni bitirmi\u015ftim, hala ba\u015f ucumdayd\u0131. Herhangi bir sayfas\u0131n\u0131 a\u00e7\u0131p okumaya ba\u015flad\u0131m:<\/p>\n\n\n\n
\u201cOnlar\u0131n belli ama\u00e7lar\u0131 var; benimse zay\u0131flam\u0131\u015f, harap olmu\u015f sinirlerim.\u201d<\/p>\n\n\n\n
Bazen okudu\u011fum bir c\u00fcmle beni \u00e7ok etkiler ve saatlerce d\u00fc\u015f\u00fcn\u00fcr\u00fcm \u00fcst\u00fcnde. Bu sefer \u00f6yle olmad\u0131, hatta huzursuz oldum. I\u015f\u0131klar\u0131 kapat\u0131p uyumaya karar verdim. \u015eimdi ise korna sesleri geliyordu, m\u00fczi\u011fin sesi y\u00fckselmi\u015fti ve san\u0131r\u0131m d\u0131\u015far\u0131da dans eden bir kalabal\u0131k vard\u0131. Uyuyamayaca\u011f\u0131mdan ad\u0131m gibi emindim. Hatta bu sese ra\u011fmen uyuyacak olan aileme de \u00f6fkelendim ve umars\u0131zca dola\u015fmaya ba\u015flad\u0131m evin i\u00e7inde. Mutfa\u011fa girip bir bardak su ald\u0131m. Salona ge\u00e7ip televizyonu a\u00e7t\u0131m, haber kanallar\u0131ndan birinde kalm\u0131\u015f\u0131z en son. Ekran\u0131n kenarlar\u0131n\u0131 kaplayan k\u0131rm\u0131z\u0131 \u015ferit g\u00f6zlerimi ac\u0131tt\u0131. Bir \u015fey ne kadar beklenmedik olursa olsun b\u00f6yle can ac\u0131tmamal\u0131yd\u0131. Bir \u00f6l\u00fcm haberi de\u011fildi, sava\u015f \u00e7\u0131kmam\u0131\u015ft\u0131 hatta evimizin \u00f6n\u00fcndeki asker u\u011furlamas\u0131 bile daha ilgi \u00e7ekiciydi. Biraz \u00f6nce okudu\u011fum c\u00fcmleden mi yoksa dramaya olan ihtiyac\u0131mdan m\u0131 bilmiyorum ama i\u00e7imdeki huzursuzluk art\u0131k g\u00f6z ard\u0131 edemeyece\u011fim bir hale geldi. Baz\u0131 \u00e7ok bilenler endi\u015felerimizi de kabul etmeli ve kendimizi huzursuz hissetti\u011fimizde onu yenmeye \u00e7al\u0131\u015fmamal\u0131y\u0131z diyor. Peki, \u015fu an nefes alamad\u0131\u011f\u0131mdan haberleri var m\u0131 bu \u00e7ok bilenlerin? Ya da havaya a\u00e7\u0131lan ate\u015flerden birine denk gelmek istedi\u011fimi tahmin edebilirler mi? Ekran\u0131n en alt\u0131ndan akan \u015feridi takip ediyordum, birbirini izleyen olaylar, a\u00e7\u0131klamalar, hepsi iki \u00e7izginin aras\u0131nda hareket ediyordu. Bir s\u00fcre sonra akan \u015feritten sadece \u015fu c\u00fcmleyi okuyordum: <\/p>\n\n\n\n
\u201cOnlar\u0131n belli ama\u00e7lar\u0131 var, benimse zay\u0131flam\u0131\u015f, harap olmu\u015f sinirlerim.\u201d<\/p>\n\n\n\n
Kanallar\u0131 de\u011fi\u015ftirmeye ba\u015flad\u0131m, herkesin bir derdi vard\u0131. Kimisi fazla kilolar\u0131yla ba\u015f etmeye \u00e7al\u0131\u015f\u0131yordu, kimisi d\u00fcnyay\u0131 kurtard\u0131\u011f\u0131n\u0131 zannediyordu. D\u00fcnyan\u0131n kurtar\u0131lmaya olan ihtiyac\u0131 m\u0131 b\u00fcy\u00fck, bizdeki birini kurtarma ihtiyac\u0131 m\u0131? \u00d6yle kar\u0131\u015f\u0131k duygular i\u00e7indeydim ve beynim \u00e7atlamak \u00fczereydi. Zaten yorgun bir \u015fekilde kendimi att\u0131\u011f\u0131m yataktan bunlar\u0131 d\u00fc\u015f\u00fcnmek i\u00e7in mi kalkm\u0131\u015ft\u0131m? Nereye baksam bir ironi, tezatl\u0131k g\u00f6r\u00fcyordum. Harap olmu\u015f sinirlerim y\u00fcz\u00fcmde bir g\u00fcl\u00fcmsemeye neden oluyordu. Onlar\u0131n ama\u00e7lar\u0131 benden b\u00fcy\u00fckt\u00fc. Ne diye ilgileniyordum, benim dertlerimi hi\u00e7e sayan insanlar\u0131n s\u00f6zleriyle? Ger\u00e7ekten komik oldu\u011fu i\u00e7in mi g\u00fcl\u00fcyordum bu insanlara? \u00d6yleyse komik bir \u015fey mi a\u00e7l\u0131k, yoksulluk, \u00f6l\u00fcm, e\u015fitsizlik? Haklar\u0131 elinden al\u0131n\u0131yor diye g\u00fcler miydi bir insan? K\u00fc\u00e7\u00fckken \u00f6yle de\u011fildi. Abim elimden \u00e7ikolatam\u0131 ald\u0131\u011f\u0131nda a\u011flard\u0131m, \u015fimdi elimden ne al\u0131nsa g\u00fcl\u00fcyorum. Mahallemde at\u0131lan bir kur\u015funu hi\u00e7 yad\u0131rgamam\u0131\u015ft\u0131m de\u011fil mi, ge\u00e7ip bir k\u00f6\u015feye korkumla ba\u015f ba\u015fa kalm\u0131\u015ft\u0131m. Neler oldu\u011funu merak etmemi\u015ftim. \u00c7\u00fcnk\u00fc her \u015feye al\u0131\u015ft\u0131r\u0131ld\u0131k. Bize b\u00fcy\u00fck resmi g\u00f6rmemizi s\u00f6ylediler, biz o resimlerde k\u00fc\u00e7\u00fcc\u00fck kald\u0131k. O b\u00fcy\u00fckl\u00fc\u011f\u00fcn hi\u00e7bir yerinde bir alan bulamad\u0131k kendimize. Bir \u00e7\u00f6lde kum tanesi bile de\u011fildik. O muazzam eserler sadece hayallerindeydi. Asl\u0131nda ressamlar bilir, ne kadar ger\u00e7e\u011fi yans\u0131tmak isteseler de ortaya \u00e7\u0131kan eserlerin yine de bir hayal \u00fcr\u00fcn\u00fc oldu\u011funu. Ama b\u00fcy\u00fck insanlar bunu hi\u00e7bir zaman anlayamad\u0131. <\/p>\n\n\n\n
Bana ba\u011f\u0131r\u0131yordu kar\u015f\u0131mdaki ekran\u0131n \u00e7arp\u0131c\u0131 ve g\u00f6z ac\u0131tan renk tonlamas\u0131, \u201cSenden bahsediyoruz, a\u00e7 kula\u011f\u0131n\u0131 da dinle!\u201d diye. Fakat ben hi\u00e7bir zaman sevmedim \u00f6yle b\u00fcy\u00fck harfleri, vurgular\u0131. Ben hi\u00e7bir zaman ba\u011f\u0131rmad\u0131m kendimi anlatmak i\u00e7in. Rica ediyorum, benden bahsederek kavga etmeyin. Ben ad\u0131m\u0131 sizin kavgalar\u0131n\u0131za yak\u0131\u015ft\u0131ram\u0131yorum. Zay\u0131flayan sinirlerimi olanlar\u0131 anlamaya \u00e7al\u0131\u015farak sizin ama\u00e7lar\u0131n\u0131za harcamak istemiyorum. Mahallemdeki asker u\u011furlamas\u0131 bile hak ediyor benim bitap d\u00fc\u015fm\u00fc\u015f akl\u0131m\u0131. Me\u015faleler ac\u0131tm\u0131yor g\u00f6z\u00fcm\u00fc ekran\u0131n vurgulu tonlamas\u0131 kadar ya da tezah\u00fcratlar kula\u011f\u0131m\u0131 t\u0131rmalam\u0131yor bir son dakika a\u00e7\u0131klamas\u0131na k\u0131yasla. <\/p>\n\n\n\n
Balkon cam\u0131ndan izliyordum e\u011flenceyi. Y\u00fcz\u00fcmde yine birka\u00e7 dakika \u00f6ncesinin problemli g\u00fcl\u00fc\u015f\u00fc vard\u0131. Bu sefer zay\u0131flayan sinirlerim de\u011fil, bildiklerim sebep oluyordu g\u00fclmeme. G\u00f6z\u00fcmdeki damarlar\u0131n yanmaktan nas\u0131l belirginle\u015fti\u011fini anlatabilseydim onlara, b\u00f6yle \u015fark\u0131lar s\u00f6yleyip dans ederler miydi? Uzakla\u015ft\u0131m bu sahneden ve odama do\u011fru y\u00fcr\u00fcmeye ba\u015flad\u0131m. Kalabal\u0131\u011f\u0131n da\u011f\u0131ld\u0131\u011f\u0131, seslerin azalmas\u0131ndan anla\u015f\u0131l\u0131yordu. Gittik\u00e7e uzakla\u015fan bir ses vard\u0131: <\/p>\n\n\n\n
\u2014En b\u00fcy\u00fck asker bizim asker! <\/p>\n\n\n\n
Yazar: Nesli\u015fah Kahraman<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
”D\u00fcnyan\u0131n kurtar\u0131lmaya olan ihtiyac\u0131 m\u0131 b\u00fcy\u00fck, bizdeki birini kurtarma ihtiyac\u0131 m\u0131?”<\/p>\n","protected":false},"author":55,"featured_media":3154,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[2,4],"tags":[],"yoast_head":"\n