Derin bir nefes ald\u0131 kad\u0131n. Oturdu\u011fu bank\u0131n sertli\u011fini, havadaki tuzlu deniz kokusunu ve mart\u0131lar\u0131n canh\u0131ra\u015f \u00e7\u0131\u011fl\u0131klar\u0131n\u0131 bir kez daha fark etti. “\u015eimdi tam vakti.” diye d\u00fc\u015f\u00fcnd\u00fc. Her \u015feye bir g\u00f6z at\u0131p ne kadar b\u00fcy\u00fcd\u00fc\u011f\u00fcn\u00fc g\u00f6rmenin vakti tam da \u015fimdiydi.<\/p>\n\n\n\n
Oysa b\u00fcy\u00fcmek, insanca b\u00fcy\u00fcmek \u00f6ylesine bir i\u015f de\u011fildi. Terzinin elinden \u00e7\u0131kan pantolonun sa\u011f\u0131na soluna bak\u0131p olmu\u015f bu der gibi \u00f6l\u00e7emezdin b\u00fcy\u00fcmeyi. Eni, boyu, i\u00e7i, d\u0131\u015f\u0131 bir a\u011f\u0131rl\u0131\u011f\u0131 ve bir varl\u0131\u011f\u0131 yoktu b\u00fcy\u00fcmenin. Halbuki, ne \u00e7ok isterdi kad\u0131n y\u00fcr\u00fcd\u00fc\u011f\u00fc yola \u015f\u00f6yle bir g\u00f6z atabilmeyi… Ald\u0131\u011f\u0131 mesafelere dokunup, b\u00fcy\u00fctt\u00fc\u011f\u00fc dallar\u0131na sar\u0131l\u0131p ge\u00e7en zamanda nelerin de\u011fi\u015fti\u011fini bir de onlara anlatabilmeyi ne \u00e7ok isterdi.<\/p>\n\n\n\n
Yine de i\u00e7ine \u015f\u00f6yle bir g\u00f6z atmak b\u00fcy\u00fcyen g\u00f6vdesine dokunabilmeye en yak\u0131n hissettiren \u015feydi onun i\u00e7in. Zira, insan olman\u0131n bir v\u00fccuda sahip olmakla alakas\u0131 yoktu ona g\u00f6re. Fiziksel d\u00fcnyan\u0131n eksik kald\u0131\u011f\u0131na inan\u0131r; g\u00f6r\u00fcnmeyen, dokunamad\u0131\u011f\u0131m\u0131z yollar\u0131n ger\u00e7eklerine her daim g\u00f6z k\u0131rpard\u0131. Yaln\u0131zca kendi yollar\u0131n\u0131 de\u011fil, ba\u015fkalar\u0131n\u0131nkini de g\u00f6rmek ister, alabildi\u011fine uzanan bu insan denizinde milyonlarca yol oldu\u011funu \u00e7ok da iyi bilirdi. “Hikayeler…” demi\u015fti bir g\u00fcn biri. “Hikayeler, bu d\u00fcnyan\u0131n en b\u00fcy\u00fck ger\u00e7ekli\u011fidir.” Kad\u0131n \u00f6yle sevdi ki bu pencereyi, yolda olman\u0131n hikayeler yazmak oldu\u011funa kanaat getirdi. Deniz h\u0131zlan\u0131p, ha\u015fin bir dalgayla kad\u0131na dokunmaya \u00e7al\u0131\u015ft\u0131 tam o s\u0131ralarda. <\/p>\n\n\n\n
Varl\u0131\u011f\u0131n\u0131 hissetti\u011fi bu bedenin, ya\u015fayabilece\u011fi \u00f6mr\u00fcn ve alabilece\u011fi nefeslerin yetersiz kalaca\u011f\u0131ndan korkard\u0131 hep. Oysa bug\u00fcn, denizin ona hediye etti\u011fi k\u00fc\u00e7\u00fck damlalar\u0131 yanaklar\u0131nda hissederken; “Korkmaya gerek yoktur belki de.” diye d\u00fc\u015f\u00fcnd\u00fc. Belki de ald\u0131\u011f\u0131 nefesler tam da almas\u0131 gerekenlerdi ve ya\u015fad\u0131\u011f\u0131 y\u0131llar do\u011fru yerde do\u011fru ki\u015filerle ya\u015fanm\u0131\u015ft\u0131. \u00d6yle de olmaya devam edecekti. Belki de onun i\u00e7in \u00e7izilen yollar, onun en \u00e7ok sevecekleriydi ve onun dallar\u0131na en g\u00fczel \u0131\u015f\u0131klar tam da oralardan dokunacakt\u0131. Ak\u0131p giden bu h\u0131zl\u0131 zamanda en do\u011fru yerde oldu\u011funu d\u00fc\u015f\u00fcnmek onu rahatlatt\u0131. Ruhuna iyi geldi. <\/p>\n\n\n\n
Derin bir nefesle beraber tuzlu havay\u0131 hissetti. <\/p>\n\n\n\n
Gitmesi gerekti\u011fini d\u00fc\u015f\u00fcnd\u00fc. Gidip ya\u015famaya devam etmeli, her an\u0131 hissetmeli, hissettik\u00e7e sevmeli, sevdik\u00e7e b\u00fcy\u00fcmeliydi. Ne kadar daha b\u00fcy\u00fcyece\u011fini ve ne zaman sona erece\u011fini bilmeden, ki bunu \u00e7ok da \u00f6nemsemeden yaln\u0131zca dallar\u0131na sar\u0131lmak isteyerek bir \u00f6m\u00fcr ge\u00e7irmeliydi. B\u00fcy\u00fcmenin tarifi \u00e7ok da zor de\u011fildi ona g\u00f6re. Kendi yolunda aya\u011f\u0131na tak\u0131lacak her ta\u015f, ellerinde olu\u015facak her \u00e7izik ve y\u00fcz\u00fcne vuran her bir \u0131\u015f\u0131k h\u00fczmesi ona \u00f6\u011fretecekti. Fark etmese de \u00e7i\u00e7ekler a\u00e7acak, r\u00fczgarda savrulacak, yapraklar\u0131 d\u00f6k\u00fclecekti. <\/p>\n\n\n\n
B\u00fcy\u00fcmek b\u00f6yle bir \u015feydi. Bazen yapbozda bir par\u00e7aya en do\u011fru bo\u015flu\u011fu bulmaya \u00e7al\u0131\u015f\u0131r gibi bilerek b\u00fcy\u00fcrd\u00fc insan. Bazen de minicik bir kar tanesinin kendini dev bir \u00e7\u0131\u011f k\u00fctlesinde bulmas\u0131 gibi beklenmedik olurdu her \u015fey. Hepsinin sonunda kad\u0131n kendine s\u0131k\u0131ca sar\u0131ld\u0131. \u00c7\u00fcnk\u00fc; yapbozu da, kar tanesini de, yollar\u0131n\u0131 da, dallar\u0131n\u0131 da \u00e7ok sevdi. <\/p>\n\n\n\n
“Hepsi ‘ben’im” dedi. Hepsi kendisinin bir ba\u015fka penceresiydi.<\/p>\n\n\n\n
Yazar: Nazan R\u00fcmeysa Tekin<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Ne kadar daha b\u00fcy\u00fcyece\u011fini ve ne zaman sona erece\u011fini bilmeden, ki bunu \u00e7ok da \u00f6nemsemeden yaln\u0131zca dallar\u0131na sar\u0131lmak isteyerek bir \u00f6m\u00fcr ge\u00e7irmeliydi.<\/p>\n","protected":false},"author":14,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[2,4],"tags":[637,499],"yoast_head":"\n