Hayat yorucu. Hayat inan\u0131lmayacak derecede yorucu fakat bir o kadar g\u00fczel. Hayat\u0131n i\u00e7inde yapt\u0131\u011f\u0131m\u0131z yolculuk bizi bir \u015feylere do\u011fru s\u00fcr\u00fckler gibi oluyor. S\u00fcr\u00fcklendi\u011fimiz yerlerde bazen arad\u0131\u011f\u0131m\u0131z\u0131 buluyor, bazense bulam\u0131yoruz. Yolculukta olmak ve aramak g\u00fczeldir ancak zay\u0131f zamanlar\u0131m\u0131zda yolculuktan ayr\u0131labilmek i\u00e7in bir bilet olarak g\u00f6rd\u00fc\u011f\u00fcm\u00fcz baz\u0131 \u015feyler g\u00f6z\u00fcm\u00fcze \u00e7arpm\u0131yor de\u011fil; bizim ya\u015fam yolculu\u011fumuzu, \u201csadece y\u00fcr\u00fcmek\u201d yerine bir \u015feylerden ka\u00e7maya ya da bir \u015feylere ula\u015fmaya do\u011fru s\u00fcrekleyen \u015feyler. Onlar bizimle \u00e7ok alakal\u0131lar, yine de bizden d\u0131\u015far\u0131dalar ve onlar\u0131 yalanc\u0131 ayd\u0131nl\u0131klar\u0131m\u0131z ve sahte umut \u0131\u015f\u0131klar\u0131m\u0131z yapmaya \u00e7ok hevesliyiz. Bug\u00fcn sahte ayd\u0131nl\u0131klar\u0131m\u0131zdan bir canl\u0131ya insan ve bir nesneye para demekle yetinece\u011fiz ve bunu anlatmas\u0131 zor olacak.
Yolculuktan yoruldu\u011fumuz baz\u0131 anlarda bir nesne, herhangi bir canl\u0131 ya da bir insan, bir umut \u0131\u015f\u0131\u011f\u0131 olarak beliriyor g\u00f6zlerimizde birden. O \u015feye sahip olmak ya da o \u015feye ait hissetmek; o \u015feye kar\u015f\u0131 olmak ya da o \u015feye nefret dolu bakmak. Bizi biz yapan \u00f6zelliklerimize ve ya\u015fad\u0131\u011f\u0131m\u0131z \u00e7evreden \u00f6\u011frendiklerimize g\u00f6re g\u00f6rd\u00fc\u011f\u00fcm\u00fcz bu umut \u0131\u015f\u0131\u011f\u0131n\u0131 alg\u0131lama \u015fekillerimiz nas\u0131l da de\u011fi\u015fiyor. “Ona sahip olmak ya da onun olmak, ondan nefret etmek ya da onu y\u00fcceltmek.” Beni benden ba\u015fka birka\u00e7 \u015feyin varl\u0131\u011f\u0131 \u00fczerinden tan\u0131mlamak. Hepsinin bizimle fakat hi\u00e7 birinin bizim olmad\u0131\u011f\u0131n\u0131, sadece hepsiyle yolculu\u011fumuzda kar\u015f\u0131la\u015ft\u0131\u011f\u0131m\u0131z\u0131 unutmak. Bizim i\u00e7in \u00f6nemli olmalar\u0131 \u015f\u00f6yle dursun, her biri bizi tan\u0131mlayan \u015feylere d\u00f6n\u00fc\u015fmeye ba\u015fl\u0131yorlar adeta. Bir insana ait ve bir insana sahip olma hissi ya da ondan nefret etme hissi, nas\u0131l ba\u011fl\u0131 tutuyor bizi hayata. Nesneler ya da insanlar kutsalla\u015f\u0131veriyor ya da yerin dibine bat\u0131yorlar birden kafam\u0131z\u0131n i\u00e7erisinde. Bu pek \u00e7ok zaman bizi ayakta tutuyor. Fakat biz, kendimiz oldu\u011fumuz i\u00e7in kendimizi ba\u015fka kimselere ya da \u015feylere kar\u015f\u0131 tutumlar\u0131m\u0131zla belirleme \u00e7abam\u0131z her defas\u0131nda ba\u015far\u0131s\u0131zl\u0131kla sonu\u00e7lan\u0131yor. Kendimiz olabilmenin yolu ise belki biraz abs\u00fcrt \u015fekilde kendimizden uzakla\u015fabilme potansiyelimize bak\u0131yor.
Umut \u0131\u015f\u0131klar\u0131m\u0131za d\u00f6necek olursak, bir insan\u0131n veya bir nesnenin hayat\u0131m\u0131za y\u00f6n vermemizde bize yard\u0131mc\u0131 olabilece\u011fini ya da aksi \u015fekilde bizi yolumuzdan \u00e7evirmeye \u00e7al\u0131\u015ft\u0131\u011f\u0131n\u0131 fark etmek yerine onlardan tamam\u0131yla uzakla\u015fma ya da tamamen onunla olma yoluna giriveriyoruz. Sonu hep ayn\u0131 olmaya meyilli gibi duruyor. Nesneler ve insanlar bizim onlara sahip olma ve onlardan nefret etmeye evrilmi\u015f yetilerimizle bizden uzakla\u015f\u0131yorlar ya da bize yak\u0131nla\u015f\u0131yorlar. Fakat yak\u0131nla\u015fanlar b\u00fcy\u00fcs\u00fcn\u00fc kaybediyor. Uzakla\u015fanlar de\u011fer kazan\u0131yor. Umut \u0131\u015f\u0131klar\u0131m\u0131z yolumuzu ayd\u0131nlatmak \u00fczere yand\u0131klar\u0131nda bundan haz etmiyor, s\u00f6nd\u00fcklerinde ise karanl\u0131kta ve kaybolmu\u015f hissediyoruz.
Biz bu bulmalar\u0131n b\u00fcy\u00fc bozucu etkileri, kaybetmelerin tela\u015fesi ve h\u00fczn\u00fc aras\u0131nda bo\u011fu\u015fup giderken hayat\u0131m\u0131z ak\u0131p gitmekten elbette \u00e7ekinmiyor. Biz yolda gitmesek de gitti\u011fimiz yol kendi kendine gidiyor bir nevi.
Bir \u015feyleri ne \u00e7ok istiyoruz, ne \u00e7ok kez \u00e7ok isteyip sonras\u0131nda elde ettiklerimizden y\u00fcz \u00e7eviriyoruz. Sonra ne \u00e7ok kez pi\u015fman oluyoruz ve sonra ne \u00e7ok kez onun yerini dolduracak ba\u015fka \u015feyler ar\u0131yoruz? Bu k\u0131s\u0131r d\u00f6ng\u00fcy\u00fc bizim yaratt\u0131\u011f\u0131m\u0131z\u0131n fark\u0131nda olmam\u0131za ra\u011fmen bunun sahte su\u00e7lular\u0131n\u0131 d\u0131\u015far\u0131da bir bir tespit etmekten geri durmuyoruz.
Bir bak\u0131ma, bir \u015feyleri ger\u00e7ekten sevmek ya da onlara ihtiyac\u0131n oldu\u011funu bilmek bir s\u00fcre sonra o \u015feysiz olamamalara d\u00f6n\u00fc\u015f\u00fcyor nedensizce.
\u0130nsanlar ve nesneler bize yard\u0131mc\u0131 olabilirler. Biz onlars\u0131z, onlar da bizsiz olamazlard\u0131 ki zaten bu y\u00fczden toplumlar halinde ya\u015f\u0131yor, arkada\u015fl\u0131klar ve yak\u0131n ili\u015fkiler kuruyor, bir \u015feyler sat\u0131n al\u0131p kar\u015f\u0131l\u0131\u011f\u0131nda bir \u015feyler veriyoruz. T\u00fcm bunlar\u0131n sonucunda da bedenimizi ve zihnimizi doyuruyoruz. B\u00f6ylece d\u00fcnyalar\u0131m\u0131z d\u00f6nmeye devam ediyor. Bunu bu kadar basit ve sabit tutmak duygular\u0131m\u0131z\u0131, tutkular\u0131m\u0131z\u0131 ve tutumlar\u0131m\u0131z\u0131 hi\u00e7e saymaya \u00e7al\u0131\u015farak ya\u015fayaca\u011f\u0131m\u0131z anlam\u0131na da gelmiyor.
Fakat ister inan\u0131n ister inanmay\u0131n kafam\u0131z\u0131 ‘ben \u00f6nemliyim’ yarg\u0131s\u0131yla tamamen doldurmakla me\u015fgul olan primitif hislerimizden biri; bencilli\u011fimiz, bu noktada devreye giriyor. Bencillik, k\u0131smen akl\u0131m\u0131z\u0131n kontrol\u00fcnde olan s\u00f6z\u00fc ge\u00e7en duygular\u0131m\u0131z\u0131 ve tutumlar\u0131 fevkalade \u00e7arp\u0131tmam\u0131za sebep olabiliyor. Nesnelere ve insanlara kar\u015f\u0131 geli\u015ftirdi\u011fimiz duygular\u0131m\u0131z ve tutumlar\u0131m\u0131z, bir \u015feyi \u00e7ok fazla isteme bencilli\u011finin yaratt\u0131\u011f\u0131 \u00e7arp\u0131tmalar sonucunda o nesne ve insanlar\u0131 zihnimizde do\u011fru oturtamamam\u0131zla sonu\u00e7lan\u0131yor.
Bu me\u015fhur bencilli\u011fimiz, bizim bir nesneyi ya da insan\u0131 ko\u015fulsuz \u015farts\u0131z sevebilme anlay\u0131\u015f\u0131m\u0131za fakat buna ra\u011fmen e\u015f zamanl\u0131 olarak onsuz da var olabilece\u011fimiz bilincine ula\u015fmam\u0131za bir kalkan olu\u015fturuyor. Dolay\u0131s\u0131yla bencillik, ger\u00e7ekten sevebilmemizin \u00f6n\u00fcne ge\u00e7iyor, ger\u00e7ekten sevdi\u011fimizde ise ona ba\u011fl\u0131 hayata tutunma \u00e7abas\u0131n\u0131 harekete ge\u00e7irip nesnelerin ve insanlar\u0131n bizi esir almalar\u0131na neden oluyor. Problemi bir insanda g\u00f6r\u00fcyorsak olay o insan\u0131n yanl\u0131\u015flar\u0131nda de\u011fil, problemi bir nesnede g\u00f6r\u00fcyorsak, sorun ona sahip olmam\u0131z\u0131n gereklili\u011finde de\u011fil. Problem bizim onlara kar\u015f\u0131 tutumlar\u0131m\u0131z\u0131 \u00e7arp\u0131tan kendi zihnimizdeki benmerkezci d\u00fc\u015f\u00fcnme tarz\u0131nda yat\u0131yor.
Asl\u0131nda onlars\u0131z da olabiliriz fakat onlar\u0131 yine de seviyoruz. Buna bu y\u00fczden ger\u00e7ekten sevme diyoruz \u00e7\u00fcnk\u00fc sevdi\u011fimiz \u015feylerin bize bir aidiyeti ya da bizde bir sahibiyeti olmak zorunda olmad\u0131\u011f\u0131n\u0131 kavramaya ba\u015fl\u0131yoruz.
\u00c7evrenize ve kendinize bakt\u0131\u011f\u0131n\u0131zda \u00e7ok fazla davran\u0131\u015f\u0131n temel nedeninin bireyin kendiyle alakal\u0131 olan her \u015feyi \u00e7ok fazla d\u00fc\u015f\u00fcnmesi ve \u00f6nemsemesi \u00fczerine kurulu oldu\u011funu g\u00f6zlemleme \u015fans\u0131n\u0131 bulabilirsiniz. Kendimize dair bu denli fazla d\u00fc\u015f\u00fcnme ve istek, bize iyi gelmiyor. Yinelersek ger\u00e7ekten sevmek ve buna ra\u011fmen ger\u00e7ekten \u00f6zg\u00fcr olabilmek i\u00e7in benmerkezci tavr\u0131m\u0131zdan kurtulmam\u0131z gerekiyor. Asl\u0131nda bunu da kendimiz i\u00e7in yap\u0131yor olmam\u0131za bir “ileri bencillik” denebilir ama o ayr\u0131 bir konu olarak kenarda dursun.
Peki sonras\u0131nda ne mi oluyor? Kendinden kurtuldu\u011funda de\u011fer verdiklerine ger\u00e7ekten de\u011fer veriyor, sevmediklerinden nefret etmeyip yaln\u0131zca uzak duruyor, bahsi s\u0131k\u00e7a ge\u00e7en gurur ve kin gibi duygulara kap\u0131lm\u0131yor, gerekmedik\u00e7e para harcamamaya harcad\u0131\u011f\u0131nda pi\u015fman olmamaya ve kazand\u0131\u011f\u0131n parayla (burada ad\u0131 ge\u00e7en para oldu\u011fu i\u00e7in para \u00f6rne\u011finden devam ediyoruz normalde bir ba\u015fka nesne de elbette bunun yerini alabilir) ya da insanla kutsal ve a\u015fk\u0131n bir ba\u011f kurdu\u011fun hallere b\u00fcr\u00fcnmemeye ba\u015fl\u0131yorsun. Ne yaparsan yap her \u015feyin sana ba\u011fl\u0131 fakat senden ba\u011f\u0131ms\u0131z olu\u015funu anl\u0131yorsun. Sana ne yaparlarsa yaps\u0131nlar yapt\u0131klar\u0131n\u0131n onlara ba\u011fl\u0131 fakat onlardan ba\u011f\u0131ms\u0131z oldu\u011funu kavr\u0131yorsun. Nesneleri, insanlar\u0131 ve canl\u0131lar\u0131 ger\u00e7ekten seviyor, onlara ger\u00e7ekten inan\u0131yor, ihtiya\u00e7 duyuyor fakat sana zarar(!) vermelerine engel oluyorsun.
Benmerkezci d\u00fc\u015f\u00fcnme \u015feklinin insana sa\u011flayamad\u0131\u011f\u0131 kadar fayday\u0131 kendini t\u00f6rp\u00fcleme ve kendinden vazge\u00e7ebilme davran\u0131\u015f\u0131 sa\u011fl\u0131yor fakat bilirsiniz ki yak\u0131n \u00f6d\u00fclleri, uzak \u00f6d\u00fcllerden daha \u00e7ok seviyoruz ve en ba\u015fta bahsi ge\u00e7en bu yorucu hayatta biraz kendimizden uzakla\u015famayacak kadar kolaya ka\u00e7maya meyilliyiz. Bu y\u00fczden ma\u00e7 say\u0131s\u0131n\u0131 genelde s\u0131rf bizi d\u00fc\u015f\u00fcnd\u00fc\u011f\u00fc halde bizi yoran bencil taraf\u0131m\u0131z al\u0131yor.
Yine de inan\u0131yorum ki bir g\u00fcn bahsi ge\u00e7en bu say\u0131y\u0131, benim olan \u201cben\u201d yerine bir \u015fey olan ‘ben” atacak fakat ben yine de ger\u00e7ekten sevinece\u011fim.<\/p>\n\n\n\n
Yazar: Halil \u0130brahim Ayar<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Hayat yorucu. Hayat inan\u0131lmayacak derecede yorucu fakat bir o kadar g\u00fczel. Hayat\u0131n i\u00e7inde yapt\u0131\u011f\u0131m\u0131z yolculuk bizi bir \u015feylere […]<\/p>\n","protected":false},"author":14,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[2,4],"tags":[],"yoast_head":"\n